Przypisy. Jak opisać książki?

Co powinien zawierać przypis, czyli jak opisać źródła?

Zarówno w przypisach jak i w bibliografii stosujemy te same zasady opisywania źródeł. Jedyna różnica polega na tym, że zamieniamy kolejnością imię i nazwisko autora tzn. w bibliografii najpierw piszemy nazwisko, a potem imię. Dzięki temu można później zastosować funkcję automatycznego segregowania źródeł według kolejności alfabetycznej. Natomiast w przypisach najpierw piszemy imię.

Przypis powinien zawierać kompletne dane bibliograficzne z noty copyright. W przypadku KSIĄŻEK:

Imię i nazwisko autora (autorów),

tytuł książki i jej podtytuł (jeśli istnieje),

nazwisko tłumacza,

numer cytowanego tomu (w przypadku publikacji wielotomowych),

numer wydania (jeśli było ich kilka),

miejsce wydania,

wydawnictwo (często jest opuszczane, więc uzgodnij to z promotorem),

rok wydania,

seria, numer pozycji w serii,

stronę, na której znajduje się informacja, którą podajemy,

Należy zwrócić baczną uwagę na grafikę. W przypisach stosujemy czcionkę Times New Roman 10p. Tytuł piszemy kursywą, pamiętamy o wszystkich przecinkach i kropkach. Imię autora można ewentualnie skrócić do pierwszej litery. Ponadto często wydawnictwo jest opuszczane. UWAGA: „cudzysłów” i kursywa NIE mogą być stosowane jednocześnie! Patrz: Najczęstsze błędy. Można sobie pomóc poniższym WZOREM:

Imię Nazwisko Autora PRZECINEK Tytuł książki KROPKA Podtytuł książki KROPKA PRZECINEK tłum KROPKA Imię Nazwisko Tłumacza PRZECINEK Nazwa Wydawnictwa PRZECINEK miasto 1996, s KROPKA 100 KROPKA

PRZYKŁAD:

G. Gambarelli, Z. Łucki, Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską., Universitas, Kraków 1996, s. 10-12.

Frederic Copleston, Historia Filozofii, t. 9, Od Maine de Birana do Sartre’a, przeł. Bohdan Chwedończuk, Warszawa: Pax 1991, s. 14.

Jak widać, w drugim przykładzie najpierw wymieniono miasto, a potem wydawnictwo i zastosowano dwukropek. Obydwa zapisy są poprawne.

Poniżej przykład przypisu z serią oraz autorem wyboru.

Charles Darwin, O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt, tłum. Zofia Majlert, Krystyna Zaćwilichowska, red. Roman J. Wojtusiak, przedm. Włodzimierz Szewczuk, wyd. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe PWN 1998, <Biblioteka Klasyków Psychologii>, s. 8.

Erwin Panofsky, Studia z historii sztuki, wybrał, oprac. i opatrzył posłowiem Jan Białostocki, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1971, s. 4.

Zobacz też, jak opisać inne źródła:

Książki wielu autorów (prace zbiorowe – wydawnictwa zwarte)

Artykuły w wydawnictwach zwartych (pracach zbiorowych, materiałach z konferencji itp.) 

Artykuły w czasopismach

Źródła internetowe:

             Artykuły w czasopismach elektronicznych

             Strony internetowe

Charakterystyczne wyrażenia (ibidem i inne)

W jakich sytuacjach trzeba wstawiać przypisy?

 

WESPRZYJ NAS I KUP SOBIE PAMIĄTKĘ!